Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘ΜΝΗΜΟΝΙΟ’

pic-0-big

Το πολυσέλιδο μέιλ που ήρθε ως απάντηση στις ελληνικές θέσεις δείχνει πως η διάθεση της τρόικας είναι να παραμείνει αμετακίνητη από τις θέσεις της σε όλα τα ακανθώδη ζητήματα που δυσχαιρένουν τη διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας Real News οι 17 αξιώσεις της τρόικα αφορούν στις προβλέψεις της πως το «δημοσιονομικό κενό για το 2015 εκτιμάται στα 2,425 δισ. ευρώ, εκ των οποίων το 1,773 δισ. ευρώ αφορά στον Προϋπολογισμό και τα 652 εκατομμύρια ευρώ στο ασφαλιστικό σύστημα».

Με βάση αυτές τις εκτιμήσεις η τρόικα ζητά:

*Αύξηση όλων των υπερμειωμένων συντελεστών ΦΠΑ από το 6,5% που είναι σήμερα (αφορά τουριστικές υπηρεσίες, φάρμακα, εκδόσεις και θέατρα)

*Κατάργηση της έκπτωσης φόρου στο ΦΠΑ που ισχύει για τα νησιά.

*Επιβολή φόρου πολυτελείας στην περιουσία, χωρίς να διευκρινίζεται αν πρόκειται για κινητή και ακίνητη, ούτε και το όριο πάνω από το οποίο θα επιβληθεί.

*Κατάργηση των 100 δόσεων για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία και επιβολή εισοδηματικών και περιουσιακών κριτηρίων για την υπαγωγή των οφειλετών στις ευνοϊκές διατάξεις του νόμου.

*Άύξηση του φόρου σε αλκοολούχα ποτά και προϊόντα καπνού.

*Κατάργηση όλων των φοροαπαλλαγών.

*Επιβολή κατάσχεσης ποσοστού άνω του 25% για μισθούς και συντάξεις άνω των 1.500 ευρώ σε περίπτωση οφειλών στο Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία.

Βασικός άξονας αλλαγών, το ασφαλιστικό

Οι πιο έντονες όμως πιέσεις φαίνεται πως στοχεύουν στο ζήτημα του ασφαλιστικού με βασικό άξονα να ενοποιηθούν όλα τα ταμεία υπό το ΙΚΑ, την κατάργηση του ΕΚΑΣ, αλλά και του τμήματος των συντάξεων που δεν προέρχονται από καταβολή εισφορών. Σε γενικές γραμμές στο σχετικό κείμενο η τρόικα προτείνει:

*Δημιουργία ενός ασφαλιστικού φορέα και εναρμόνιση των κανόνων λειτουργίας όλων των ταμείων. Τα βήματα που προτείνονται είναι η δημιουργία κοινού διοικητικού φορέα και συγχώνευση ως το τέλος του χρόνου, θέσπιση κοινών υπηρεσιών μέχρι το Δεκέμβριο του 2015 και εναρμόνιση της βάσης εισφοράς με καταληκτική ημερομηνία το Δεκέμβρη του 2016.

*Αλλαγή του τρόπου εφαρμογής των ποσοστών αναπλήρωσης των συντάξεων.

*Κατάργηση όλων των ειδικών καθεστώτων που επιτρέπουν την πρόωρη συνταξιοδότηση πριν τα 62 έτη.

*Κατάργηση των τμημάτων της σύνταξης που δεν ανταποκρίνονται στις καταβαλλόμενες εισφορές.

*Κατάργηση της τριμερούς χρηματοδότησης των συντάξεων (βασική σύνταξη, ΕΚΑΣ και κατώτατη σύνταξη). Προτείνεται όσοι έχουν λιγότερα από 15 έτη ασφάλισης να λαμβάνουν το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα με την εφαρμογή εισοδηματικών και περιουσιακών στοιχείων, αλλά και την επιβολή βασικής σύνταξης 360 ευρώ σε όσους έχουν συμπληρώσει τα 20 χρόνια ασφάλισης.

*Εισαγωγή ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στις κυριότερες συντάξεις με την εφαρμογή βασικών παραμέτρων που θα συνδέονται με την μακροπρόθεσμη αναλογιστική ισορροπία του συστήματος. Την εφαρμογή συντελεστή βιωσιμότητας που θα επιτρέπει την αυτόματη αναπροσαρμογή των κύριων συντάξεων με βάση την πορεία των μισθών ή του ΑΕΠ.

*Αύξηση των εισφορών για ασφαλισμένους στον ΟΓΑ ώστε να εναρμονιστεί με εκείνες των νέων ασφαλισμένων του ΟΑΕΕ.

*Διεύρυνση και εκσυγχρονισμό της βάσης υπολογισμού των εισφορών για όλους τους αυτοαπασχολούμενους και εξίσωση των καταβαλλόμενων εισφορών. Η τρόικα προτείνει την είσπραξη των εισφορών για τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους αυτοαπασχολούμενους με βάση το τζίρο, δηλαδή το πραγματικό εισόδημα από τη δραστηριότητά τους.

Advertisements

Read Full Post »

__________

ΒΥ Leonidas Vatikiotis

Τρομακτικό κοινωνικό κόστος θα έχει η επικείμενη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους
Μετά την Πάρο, την Σίφνο, τα Κύθηρα, τη Σέριφο, την Πάτμο και την Κύθνο ήρθε και η σειρά της Κέας να προστεθεί στην ομάδα των νησιών που στερούνται παιδιάτρου, σύμφωνα με μια δραματική ανακοίνωση του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, την εβδομάδα που πέρασε. Η είδηση έγινε γνωστή ακριβώς τις ημέρες εκείνες που η κυβέρνηση δεν έκρυβε την ικανοποίησή της για την συμφωνία που επιτεύχθηκε με την Τρόικα (αποσιωπώντας προφανώς τη μονιμοποίηση του χαρατσιού και τον αφελληνισμό των τραπεζών) κι η οποία θα επιτρέψει την εκταμίευση μέχρι τον Ιούνιο συνολικά 16,3 δισ. ευρώ. Από την είδηση όμως αυτή αποκαλύπτεται το τεράστιο κοινωνικό κόστος που συνεπάγονται οι δεσμεύσεις που ανέλαβε η τρικομματική κυβέρνηση έναντι των πιστωτών και ισοδυναμούν με την πλήρη κατεδάφιση του όποιου κοινωνικού κράτους υπήρχε στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα από την απόλυση 15.000 εργαζομένων στον δημόσιο και την συνταξιοδότηση 180.000 ακόμη τα επόμενα δύο χρόνια θα είναι τραγικά καθώς στην πράξη από τους 622.062 υπάλληλους που απασχολούνται σήμερα στο δημόσιο, αν εξαιρέσουμε αστυνομικούς και στρατιωτικούς, σύντομα θα μείνουν οι μισοί! Ως αποτέλεσμα όχι μόνο στα νησιά αλλά και στις πόλεις το προσδόκιμο ζωής θα υποστεί βουτιά λόγω έλλειψης γιατρών. Γιατί, ας μην υπάρχει αμφιβολία ότι ένα μικρό μόνο μέρος όσων έχουν ανάγκη θα μπορεί να πληρώνει ιδιωτικό γιατρό. Οι υπόλοιποι θα δουν την κατάσταση της υγείας τους να υποβαθμίζεται δραματικά, μιας και θα στερούνται όχι μόνο τα φάρμακα που περιορίζονται ή τις υποδομές οι οποίες αν δεν παρακμάζουν τότε ιδιωτικοποιούνται, αλλά ακόμη και την διάγνωση!
Η κυβέρνηση επιλέγοντας για προφανείς λόγους να αγνοήσει τον κοινωνικό αντίκτυπο των επιλογών της εμφάνισε ως επιτυχία την πρόβλεψη του ΔΝΤ πως το 2014 επιτέλους θα σημειωθεί ανάπτυξη της οικονομίας της τάξης του 0,6% (δηλαδή μηδενική!) αφού όμως και φέτος θα συρρικνωθεί κατά 4,2% για έκτο συνεχή χρόνο. Ακόμη όμως κι έτσι τίποτε θετικό δεν πρόκειται να σημάνει αυτή η ονομαστική επιτυχία αφού η ανεργία θα συνεχίσει να πλήττει, επίσημα πάντα, το 26% όσων επιθυμούν να εργαστούν. Ενώ κι όσοι έχουν δουλειά θα είναι αναγκασμένοι να εργάζονται χωρίς σύμβαση εργασίας και με μισθούς των 500 ευρώ στις ραγδαίες επεκτεινόμενες Μανωλάδες. Την ίδια δε ώρα θα βάζουν όλο και πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη για να πληρώνουν τους λογαριασμούς των ιδιωτικοποιημένων πάλαι ποτέ δημοσίων επιχειρήσεων. Η αναμενόμενη αύξηση στα τιμολόγια της ΔΕΗ από την 1η Μαΐου, ελέω απελευθέρωσης, και της ΕΥΔΑΠ δείχνουν ότι το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας δεν έρχεται μόνο του. Συνοδεύεται, αυστηρά, από την λεηλασία των καταναλωτών με τις ρυθμιστικές αρχές να έχουν μετατραπεί σε κυψέλες διαφθοράς που καλύπτουν το φαγοπότι των απατεώνων επιχειρηματιών.
• Ανεργία στάσιμη στο 26% και μισθοί των 500 ευρώ θα συνοδεύσουν την όποια αύξηση του ΑΕΠ
Οι προβλέψεις του ΔΝΤ ωστόσο έφεραν στην επιφάνεια κι ένα θέμα που όσο κι αν προσπαθεί η κυβέρνηση να αποδιώξει από την δημόσια συζήτηση έρχεται με επιμονή, ξανά και ξανά. Είναι το θέμα του δημόσιου χρέους, που σύμφωνα με το ΔΝΤ φέτος θα κλείσει στο 179,5% του ΑΕΠ και το 2014 στο 175,6%. Η συζήτηση όμως για το επίπεδο του δημόσιου χρέους το 2014 είναι ακόμη πιο γελοία από τα μοντέλα προβλέψεων του ΔΝΤ που αποδείχτηκαν για δεύτερη φορά κομπογιαννιτισμός καθώς το υψηλό δημόσιο χρέος, άνω του 90%, δεν συνάδει με μηδενική ανάπτυξη όπως διατείνονταν οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ Κάρμεν Ράινχαρτ και Κένεθ Ρογκόφ οι οποίοι ήθελαν με αυτό τον τρόπο να δικαιολογήσουν τα μέτρα λιτότητας που συνόδευαν τις στρατηγικές μείωσης του δημόσιου χρέους. Επίσης επεδίωκαν να δικαιολογήσουν την απόλυτη προτεραιότητα που έχει η μείωσή του, έναντι άλλων στόχων, ακόμη και το ότι η μείωση του δημόσιου χρέους, με κάθε τίμημα, είναι προϋπόθεση για την εκπλήρωση άλλων στόχων, όπως η μεγέθυνση του ΑΕΠ. Νεώτερη έρευνα έδειξε όμως ότι χώρες με υψηλότερο χρέος αναπτύχθηκαν πιο γρήγορα, αποδεικνύοντας ταυτόχρονα τις απάτες των δύο οικονομολόγων του ΔΝΤ! Μην πυροβολείτε το υψηλό δημόσιο χρέος, με άλλα λόγια. Να θυμίσουμε ότι και το προηγούμενο λάθος του ΔΝΤ ήταν εξ ίσου ιδεολογικά μεροληπτικό καθώς υποτιμούσε τις καταστροφικές επιπτώσεις των μέτρων λιτότητας στην μεγέθυνση του ΑΕΠ.
Εκ του πονηρού είναι κι η αποσιώπηση του μείζονος θέματος του δημοσίου χρέους από την κυβέρνηση τώρα, καθώς επ’ ουδενί δεν θέλει να ανοίξει η συζήτηση για το τεράστιο κόστος που θα συνοδεύσει το κούρεμα των ποσών που οφείλουμε στα κράτη μέλη της ευρωζώνης, το επίσημο δηλαδή χρέος της Ελλάδας. Δημόσια η συζήτηση θα ανοίξει μετά τον Οκτώβριο, όταν θα έχουν ολοκληρωθεί οι εκλογές στην Γερμανία οπότε η Μέρκελ δεν θα έχει την δεξιά αντιπολίτευση να ωθεί τη συζήτηση στα άκρα. Οι όροι ωστόσο από τώρα προετοιμάζονται. Το θέμα που άνοιξε για παράδειγμα το περιοδικό Σπίγκελ, σε μια επίδειξη λαϊκισμού, για τον υποτιθέμενο πλούτο των νοικοκυριών των περιφερειακών χωρών έναντι αυτών του κέντρου της ευρωζώνης, υποδεικνύει από τώρα το αντίτιμο για το επόμενο κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους: Λεηλασία της περιουσίας των νοικοκυριών με αρπαγή τραπεζικών καταθέσεων και υπέρογκους φόρους στην κινητή και ακίνητη περιουσία που θα την οδηγήσουν στα χέρια του κράτους κι από κει, μέσω των τραπεζών, στα χέρια των πιστωτών. Ο Σαμαράς και οι λοιποί γερμανοτσολιάδες ξέρουν ότι όσο πιο αργά ανοίξει αυτή η συζήτηση τόσο το καλύτερο θα είναι για την σταθερότητα της κυβέρνησής τους, μιας και το νέο Μνημόνιο θα κάνει τα προηγούμενα να μοιάζουν με περίπατο στο δάσος. Ο χρόνος όμως μετράει αντίστροφα. Η επίσκεψη της Τρόικας τον Ιούνιο θα ανοίξει ένα νέο γύρο εκβιασμών ανάλογων εκείνων που προηγήθηκαν του περυσινού «κουρέματος» του χρέους…

Read Full Post »

draxmi2

By Leonidas Vatikiotis
Σε ένα κρίσιμο, ιστορικής σημασίας, σημείο καμπής έχει οδηγηθεί η ελληνική οικονομία κλείνοντας τρία χρόνια από την υιοθέτηση του πρώτου Μνημονίου καθώς όλες μα όλες οι προβλέψεις έχουν ανατραπεί επί τα χείρω χωρίς από την άλλη να διαφαίνεται καμία προοπτική ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας και τερματισμού αυτού του εφιάλτη. Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους: Η ανεργία με βάση εκτιμήσεις του ΚΕΠΕ θα συνεχίσει την ανοδική της πορεία, ξεπερνώντας το 30% κι αν περάσει η απαίτηση της Τρόικας για 25.000 απολύσεις στο δημόσιο φέτος, η ανεργία θα προσλάβει εφιαλτικές διαστάσεις, καθώς το ένα κύμα απολύσεων στο δημόσιο θα διαδέχεται το άλλο. Το διαθέσιμο εισόδημα ως αποτέλεσμα της μείωσης των μισθών και της αύξησης των φόρων έχει μειωθεί κατά 50% και θα υποστεί ακόμη μεγαλύτερη μείωση με την εφαρμογή των μέτρων του τρίτου Μνημονίου. Τα έσοδα στα δημόσια και ασφαλιστικά ταμεία υπολείπονται σταθερά των στόχων, κι οι αποκλίσεις θα αυξάνονται ακολουθώντας κατά πόδας την εξάπλωση της φτώχειας και της ανεργίας, όσες ρυθμίσεις κι αν ανακοινώσουν. Στον επιχειρηματικό χάρτη όσες επιχειρήσεις δεν κλείσουν τους επόμενους μήνες λόγω ανεπαρκούς ζήτησης θα διερευνούν τις οδούς ασφαλούς μεταφοράς είτε της έδρας τους είτε της παραγωγής τους στο εξωτερικό (όπως έκαναν κι οι σημαντικότερες από τις εναπομείνασες κερδοφόρες πρόσφατα όπως η ΦΑΓΕ, η 3Ε, κ.α.) με δραματικά αποτελέσματα τόσο για τα δημόσια έσοδα όσο και για την απασχόληση, εντείνοντας την οικονομική ερημοποίηση της Ελλάδας.

Η δραματική αυτή κατάσταση που βιώνουμε είναι το αποτέλεσμα ενός αριστοτεχνικού (στην ακρίβεια του σχεδιασμού και της εφαρμογής του) σχεδίου διάσωσης των πιστωτών μας. Τράπεζες και κερδοσκόποι που επί δεκαετίες απομυζούσαν τον ελληνικό προϋπολογισμό επιβάλλοντας εξωφρενικά επιτόκια (πολλαπλάσια πχ των γερμανικών), μόλις είδαν τα πρώτα σύννεφα ξεφόρτωσαν τα ομόλογά τους κι εξαφανίστηκαν επιβάλλοντας ωστόσο, εν είδει τιμωρίας, το πιο βάρβαρο πρόγραμμα λιτότητας που έχει εφαρμοστεί στη Δυτική Ευρώπη.

Το ερώτημα ωστόσο είναι τι κάνουμε τώρα! Οι καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι «πιάσαμε τον πάτο», άρα αρχίζει η ανοδική πορεία, δεν πείθουν γιατί ακόμη και να ισχύει, είναι ηλίου φαεινότερο ότι δεν είμαστε αντιμέτωποι με έναν κλασσικό κύκλο (τύπου U ή ακόμη και V ), αλλά με μια παρατεταμένη ύφεση (τύπου L). Το ζητούμενο δηλαδή ήταν εξ αρχής η ελληνική οικονομία να αλλάξει και ειδικότερα να κατέβει κατηγορία.

Ακατάλληλη για την Ελλάδα η νομισματική πολιτική του ευρώ

Μοναδική δυνατότητα που έχει η Ελλάδα να θέσει ξανά σε λειτουργία την οικονομική της μηχανή, που αποτελεί και όρο εκ των ων ουκ άνευ για την στήριξη των εισοδημάτων, είναι να αποκτήσει την δυνατότητα άσκησης ανεξάρτητης νομισματικής πολιτικής. Να πάψει δηλαδή η ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί στην Ελλάδα, τα επιτόκια και η συναλλαγματική ισοτιμία του νομίσματός μας να καθορίζονται στην Φρανκφούρτη, με κριτήρια που είναι άσχετα με την ελληνική πραγματικότητα και με βάση την πικρή εμπειρία των προηγούμενων χρόνων εξυπηρετούν την γερμανική οικονομία και κανέναν άλλον. Μόνο τότε μπορεί να κυκλοφορήσει ξανά χρήμα στην αγορά και να ενισχυθεί η εσωτερική ζήτηση που θα αυξήσει τους τζίρους και θα τονώσει εκ νέου την απασχόληση. Σήμερα – δημόσια ή ιδιωτικά – ομολογείται από παντού τόσο από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης (αυτούς τουλάχιστον που δεν πίνουν στην υγεία της εσωτερικής υποτίμησης επάνω στα πτώματα όσων αυτοκτόνησαν) όσο κι από παράγοντες της αγοράς ότι η νομισματική πολιτική που συνοδεύει το ευρώ είναι καταστροφική ή, πιο ήπια, ακατάλληλη για την Ελλάδα. Αναγνωρίζεται δηλαδή η αρνητική επίδραση του ευρώ στην ελληνική οικονομία. Από κει και πέρα οι μεν πρώτοι περιμένουν μια αλλαγή των ευρωπαϊκών συσχετισμών, στο ακαθόριστο μέλλον, για να γίνει η νομισματική πολιτική του ευρώ πιο «φιλική προς τους νότιους χρήστες» ενώ οι άνθρωποι της αγοράς προσδοκούν στην βελτίωση άλλων μεγεθών (πχ ανταγωνιστικότητα) ώστε να ξεπερασθεί η αρνητική επίδραση της συναλλαγματικής ισοτιμίας. Ακόμη όμως κι αν θεωρήσουμε λογικό να περιμένουμε τις εκλογές στην Ολλανδία για να βελτιωθεί η νομισματική πολιτική που εφαρμόζεται στη χώρα μας, ή να οδηγούμε στην πείνα τους όλο και λιγότερους εργαζόμενους για να αντισταθμιστεί η αρνητική επίδραση του ακριβού ευρώ, το ουσιώδες είναι πως ακόμη κι αυτοί οι στόχοι αποδεικνύονται σαν τον ορίζοντα: Όσο πλησιάζουμε να τους πιάσουμε τόσο απομακρύνονται! Και ταυτόχρονα ο εφιάλτης συνεχίζεται με νέες (υγιείς μέχρι πρότινος!) επιχειρήσεις να κατεβάζουν ρολά κι επιπλέον ανθρώπους να οδηγούνται στην αυτοκτονία, τσακισμένοι από τα χρέη ή από μια προοπτική επιβίωσης χωρίς αξιοπρέπεια.

Η τόνωση της εσωτερικής ζήτησης ωστόσο – που αποτελεί μόνο αιτία δεινών για τον άγριο νεοφιλελευθερισμό που κυριαρχεί σήμερα στην Ευρώπη – αποτέλεσε το μέσο που έβγαλε από την κρίση όλες εκείνες τις χώρες που επέλεξαν να απαλλαγούν με δική τους πρωτοβουλία από τον θανάσιμο εναγκαλισμό πιστωτών και ξενοκρατίας. Η Αργεντινή και η Βενεζουέλα αποτελούν τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Αντίθετα με τις αυθαίρετες κυρίαρχες ερμηνείες που θέλουν την επιστροφή τους στην ανάπτυξη να στηρίχθηκε στην άνοδο των διεθνών τιμών των βασικών εμπορευμάτων (πετρέλαιο, μεταλλεύματα, δημητριακά, ρύζι, κ.α.), δηλαδή σε εξωγενείς και, εν τέλει, τυχαίους παράγοντες η επανεκκίνηση της οικονομίας τους προήλθε από αυξήσεις που έδωσαν σε χαμηλόμισθους και συνταξιούχους κι επίσης από την άσκηση βιομηχανικής πολιτικής, μιας στοχευμένης δηλαδή πολιτικής υποστήριξης κρίσιμων κλάδων της μεταποίησης. Μόνο που για να εφαρμοστεί αυτή η πολιτική πρέπει το νομισματοκοπείο να κόβει εθνικό χρήμα κι οι νομισματικές αρχές της χώρας να αποφασίζουν για όλες τις λεπτομέρειες. Η τεράστια θετική επίδραση της ανεξάρτητης νομισματικής πολιτικής στην οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή μιας χώρας επιβεβαιώνεται επίσης αν στρέψουμε το βλέμμα μας και στις σκανδιναβικές χώρες, που με βάση πρόσφατο (2 Φεβρουαρίου) αφιέρωμα του βρετανικού περιοδικού Εκόνομιστ αποτελούν «το επόμενο σούπερ-μοντέλο», όπως έγραφε από την πρώτη του κιόλας σελίδα. Σουηδία, Νορβηγία και Δανία όμως αν μπόρεσαν να περάσουν σχεδόν ανεπηρέαστες την κρίση του 2008 και να μην δεχτούν τους τριγμούς που υπέστησαν οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες και περισσότερο οι περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης, αυτό οφείλεται στο ότι διέθεταν ανεξάρτητη νομισματική πολιτική. Μπορούσαν δηλαδή να ασκούν συσταλτική ή επεκτατική νομισματική πολιτική με βάση την πορεία του δικού τους οικονομικού κύκλου κι όχι της αυτοκινητοβιομηχανίας Άουντι ή της Ντόιτσε Μπανκ… Το παράδειγμα των συγκεκριμένων σκανδιναβικών κρατών υπογραμμίζει δηλαδή ότι ακόμη και στην ευρωπαϊκή ήπειρο, ακόμη μάλιστα και ανεπτυγμένες οικονομίες μπορούν μια χαρά να επιβιώσουν χωρίς να έχουν εκχωρήσει τη νομισματική τους ανεξαρτησία στην ανεξέλεγκτη Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Ντεμοντέ ο «ευρωπαϊσμός»

Υπάρχουν ωστόσο δύο επιπλέον λόγοι που καθιστούν απαραίτητη για την Ελλάδα την έξοδο από το ευρώ με όρους κυρίαρχου κράτους. Με δική μας δηλαδή πρωτοβουλία. Ο πρώτος λόγος σχετίζεται με το ανανεωμένο διεθνές ενδιαφέρον για την ανάπτυξη της βιομηχανίας που απαιτεί αυξημένο ρόλο του κράτους και πιστώσεις. Η Ελλάδα συμμετέχοντας στη νεοφιλελεύθερη πλειοδοσία για λιγότερο κράτος κινδυνεύει να μείνει έξω από έναν καταμερισμό εργασίας που μόλις τώρα μορφοποιείται, προς όφελος φυσικά των ισχυρών κρατών. Εντός της ευρωζώνης ο ρόλος που της επιφυλάσσεται είναι εντελώς ασήμαντος και περιθωριακός! Ο δεύτερος λόγος βάσει του οποίου προκρίνεται η απόκτηση εθνικού νομίσματος σχετίζεται με τις πολύ σημαντικές αλλαγές που κυοφορούνται στην ευρωζώνη μετά το σαρωτικό αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών όπου η πλειοψηφία των ψηφοφόρων απέρριψε τις επιλογές της Γερμανίας και φάνηκε να υιοθετεί (στην καλύτερη περίπτωση) κριτική στάση απέναντι στο ευρώ και τη λιτότητα. Πλέον δηλαδή δεν είναι και πολύ της μόδας το να δηλώνεις φανατικός υπέρμαχος του «ευρωπαϊκού κανόνα», όπως κάνουν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Ο ευρωπαϊσμός, ταυτισμένος με την λιτότητα και την φτώχεια, έγινε ξαφνικά ντεμοντέ. Σε αυτό το πλαίσιο αμφισβήτησης και κρίσης νομιμοποίησης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος καθόλου δεν αποκλείεται για παράδειγμα η Ελλάδα να χαρακτηριστεί αποδιοπομπαίος τράγος και να προκριθεί η απομάκρυνσή μας από τη ζώνη του ευρώ, λόγω της οικονομικής παρακμής κι ενδεχομένως ταυτόχρονα με το νέο κούρεμα του δημόσιου χρέους. Στο βαθμό όμως που θα γίνει με όρους της Γερμανίας και των τραπεζιτών τίποτε θετικό δεν θα σημάνει για την Ελλάδα. Η απόφαση της επιστροφής στη δραχμή επομένως πρέπει να παρθεί στο εσωτερικό της χώρας και – το σημαντικότερο ίσως – όχι από την οικονομική ελίτ των τραπεζιτών και των εφοπλιστών (όπως συμβαίνει σήμερα) που αδιαφορούν παντελώς για την ευρωστία της εσωτερικής αγοράς, την κοινωνική συνοχή (καθώς τα δική τους κέρδη προέρχονται από εξωχώριες πηγές) και την ευημερία της κοινωνικής πλειοψηφίας. Τα διδάγματα και οι δραματικές εμπειρίες των τελευταίων ετών ας ελπίσουμε να συνέβαλαν ώστε τα μέσα και οι στόχοι της οικονομικής πολιτικής να επανεξεταστούν χωρίς δογματισμούς και αγκυλώσεις. Η άλλη επιλογή είναι φτωχοποίηση, κατοχή και παρακμή.

Read Full Post »

mergos
Συμβολική κατάληψη στο ακαδημαϊκό γραφείο του γενικού γραμματέα του υπουργείου Οικονομικών, Γ. Μέργου, επί της Σταδίου 5, πραγματοποίησε η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ.

Αφορμή στάθηκαν οι δηλώσεις του κ. Μέργου ότι τα 586 ευρώ του κατώτατου μισθού είναι «πολλά».
Όπως καταγγέλλουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, στην είσοδο του κτηρίου δυνάμεις των ΜΑΤ τους επιτέθηκαν αδικαιολόγητα κάνοντας χρήση χημικών. Μεταξύ άλλων χτυπήθηκαν από τους αστυνομικούς οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλης Διαμαντόπουλος και Κώστας Μπάρκας.
Οι νέοι του ΣΥΡΙΖΑ παρέμειναν στο πεζοδρόμιο έξω από το κτήριο της Σταδίου 5, φωνάζοντας συνθήματα όπως: «Κανείς δε ζει με 500 ευρώ, πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από δω».
Μετά το επεισόδιο στο σημείο βρέθηκαν και άλλοι βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μεταξύ των οποίων και ο κ. Πέτρος Τατσόπουλος.
Για την κατάληψη του ακαδημαϊκού γραφείου του Γιώργου Μέργου εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση ο ΣΥΡΙΖΑ.
Οι Νέοι και οι Νέες του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, πραγματοποιούν συμβολική κατάληψη στο γραφείο του Γ.Γ. του Υπουργείου Οικονομικών, Γ.Μέργου με αφορμή τις δηλώσεις του περί ανάγκης μείωσης του κατώτατου μισθού στην Ελλάδα, με σκοπό να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες της «ανάπτυξης» της κυβέρνησης Σαμαρά.
Σε μια χώρα που οι νέοι και οι νέες «απολαμβάνουν» μισθούς 500 ευρώ και η πλειοψηφία των εργαζομένων αναγκάζεται από σήμερα που λήγει η ισχύς των συλλογικών συμβάσεων, γεγονός που σημαίνει ότι οι μισθοί θα καθορίζονται με υπουργική απόφαση από 1η Απρίλη, συνιστά πρόκληση ο ισχυρισμός ότι οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα είναι «υπεραμειβόμενοι».
Ο κ. Μέργος δεν είπε κάτι εκτός πλαισίου της μνημονιακής πολιτικής. Δεν είπε κάτι που δεν γνωρίζαμε. Απλά είπε με ξεκάθαρο τρόπο αυτό που επιβεβαίωσε μια μέρα μετά ο Όλι Ρεν και αφορά τη μνημονιακή υποχρέωση για περαιτέρω συμπίεση του εργατικού κόστους και, συνεπαγόμενα, τη μείωση του κατώτατου μισθού.
Μόνη απάντηση σε όλους αυτούς που στο όνομα της «ανάπτυξης», ετοιμάζονται να εφαρμόσουν νέα μέτρα εξαθλίωσης των εργαζομένων και της νεολαίας, είναι οι συλλογικοί και ανυποχώρητοι αγώνες για την ανατροπή της κυβέρνησης και των μνημονίων.
Η απεργία της Τετάρτης να γίνει η αρχή του τέλους τους.
Όλοι και όλες στους δρόμους για την ανατροπή».
ΕΔΕ από την ΕΛ.ΑΣ. για τη χρήση χημικών
Ένορκη διοικητική εξέταση διέταξε το αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας μετά τις καταγγελίες των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ για τη συμπεριφορά των αστυνομικών εις βάρος τους κατά την κατάληψη στο ακαδημαϊκό γραφείο του κ. Γ. Μέργου.
Οι βουλευτές καταγγέλλουν χρήση χημικών από τους αστυνομικούς και απρόκλητη βία.

Read Full Post »

mergos

Να απορροφήσει τις αντιδράσεις από την απαράδεκτη δήλωση του γγ του υπουργείου Οικονομικών Γιώργου Μέργου, περί «υψηλού» κατώτατου μισθού στην Ελλάδα, επιχειρεί η κυβέρνηση.
Το υπουργείο Οικονομικών, αλλά και ο υπουργός Εργασίας «άδειασαν» τον γενικό γραμματέα, ενώ σε σκληρές δηλώσεις αποδοκιμασίας προχώρησαν όλα τα κόμματα…

Ο κ. Μέργος, υποχρεώθηκε αργά το βράδυ της Τρίτης να ανασκευάσει, λέγοντας ότι «απομονώθηκε» η δήλωσή του, ωστόσο το ερώτημα είναι αν λειτούργησε ως «λαγός» για όσα περιμένουν τους εργαζόμενους στο μέλλον.
Πόσα παίρνει όμως ο κ. Μέργος, που θεωρεί πολλά τα 586 ευρώ;
Ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών αμείβεται με 3.540 ευρώ το μήνα για τη θέση του στο υπουργείο Οικονομικών.
Επίσης λαμβάνει μισθό για τη συμμετοχή του στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (περίπου 2.500).Είναι επίσης καθηγητής Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Με τόσο υψηλές αμοιβές είναι φυσικό να μην καταλαβαίνει ότι με 586 ευρώ δεν μπορεί κάποιος να ζήσει και να θεωρεί ότι περαιτέρω μείωση θα φέρει την πολυπόθητη ανάπτυξη.

Read Full Post »

foto-laxanika-plateia-vathi
Επιπλέον περικοπές προβλέπει για τα επόμενα χρόνια το νέο Μεσοπρόθεσμο

Εικόνες που παρέπεμπαν στην γερμανική κατοχή εκτυλίχθηκαν έξω από το υπουργείο Γεωργικής Ανάπτυξης στην πλατεία Βάθης την Τετάρτη, με αφορμή τα γεωργικά προϊόντα που αποφάσισαν να μοιράσουν παραγωγοί και πωλητές των λαϊκών αγορών. Εκατοντάδες άνθρωποι γονατισμένοι από την ανεργία και την πείνα σπρώχνονταν για να εξασφαλίσουν μια σακούλα με πορτοκάλια, πατάτες ή λάχανα, σε σημείο που χρειάστηκε να έρθει το ΕΚΑΒ για να παράσχει πρώτες βοήθειες σε κάποιον που τραυματίστηκε στο κεφάλι. Οι περισσότεροι δε ήταν Έλληνες άνεργοι και πολλοί συνταξιούχοι, θύματα όλοι τους της εξοντωτικής λιτότητας που έχουν επιβάλλει οι μνημονιακές κυβερνήσεις των τελευταίων τριών ετών. Οι σκηνές σόκαραν γιατί ήταν μια από τις λίγες φορές που η απόγνωση δραπέτευσε από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών που έχουν γίνει φυλακή και βγήκε στους δρόμους σοκάροντας ακόμη και τους απολογητές των Μνημονίων – υπάλληλους των τραπεζών που έσπευσαν να αποδοκιμάσουν την μετάδοση των σχετικών πλάνων, με το αιτιολογικό ότι προσβάλλουν την Ελλάδα και την διασύρουν στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια ποσώς τους απασχολεί η πείνα και το γεγονός ότι εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες δεν έχουν να φάνε ή πέφτουν να κοιμηθούν με τα στομάχια άδεια ή άστεγοι πεθαίνουν στον δρόμο όπως συνέβη χθες τα ξημερώματα στα Εξάρχεια. Το μέλημά τους είναι αυτή η εικόνα να μένει κρυμμένη και ο ανείπωτος, παραλυτικός πόνος που προκαλεί η πείνα και η φτώχεια να συνεχίσει να θεωρείται ατομική υπόθεση, να εισπράττεται ως προσωπική αποτυχία ή οικογενειακό δράμα. Μέχρι εκεί!

Η προσπάθεια των μηχανισμών προπαγάνδας της Συγγρού γίνεται όμως όλο και πιο δύσκολη για έναν πολύ απλό λόγο: Όσο περνάει ο χρόνος και η φτώχεια γενικεύεται γίνεται κατανοητό ότι η δυστυχία δεν είναι αποτέλεσμα προσωπικών επιλογών, μιας κακιάς στιγμής και μιας λανθασμένης απόφασης. Αρκεί μια ματιά στα στατιστικά στοιχεία που έδωσε στην δημοσιότητα το Ινστιτούτο Μικρών Επιχειρήσεων της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας (ΓΣΕΒΕΕ). Εν περιλήψει: 9 στα 10 νοικοκυριά (ας μας επιτραπεί ο όρος εδώ μιας και πρόκειται για ορολογία της στατιστικής) έχουν υποστεί μείωση των εισοδημάτων τους την τελευταία τριετία κατά 40%. Σε 4 από τις 10 οικογένειες υπάρχει τουλάχιστον ένας άνεργος. Το 1 στα 2 νοικοκυριά αναγκάστηκε για να καλύψει βασικές του υποχρεώσεις να χρησιμοποιήσει πόρους από πηγές πέραν του τρέχοντος εισοδήματος. Δηλαδή: χρήματα αποταμιεύσεων, δανεισμό από συγγενείς και φίλους, πιστωτικές κάρτες, πώληση περιουσιακών στοιχείων, ενεχυροδανειστήρια, κ.λπ. Είναι προφανές ότι πρόκειται για λύσεις που είτε οξύνουν την ήδη δυσχερή θέση, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τα δάνεια που κάποια στιγμή στο μέλλον πρέπει να αποπληρωθούν, είτε είναι μη επαναλαμβανόμενες. Οι αποταμιεύσεις πχ κάποια στιγμή τελειώνουν. Συνεχίζοντας την στατιστική της εξαθλίωσης όπως καταγράφηκε στην έρευνα των μικρομεσαίων, πάνω από τις μισές οικογένειες (54,3%) δηλώνουν ότι δεν θα μπορέσουν να καλύψουν τις ανάγκες του 2013. Το 40% τόνισε ότι έχει καθυστερημένες οφειλές που αφορούν ενέργεια, νερό, εφορία ή δανειακές υποχρεώσεις. Τέλος, ενδεικτικό για την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου είναι το στοιχείο ότι το 70% όσων ερωτήθηκαν απάντησε ότι έχει κάνει περικοπές ακόμη και στα είδη διατροφής. Τρώει δηλαδή λιγότερο και χειρότερα…

ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ ευθύνονται για την γενικευμένη εξαθλίωση

Η παραπάνω δραματική εικόνα αποκαλύπτει το πολιτικό έγκλημα που έκαναν οι κυβερνήσεις Γ. Παπανδρέου, Λ. Παπαδήμου και Α. Σαμαρά μεταφέροντας το κόστος της κρίσης στην κοινωνία. Με μια σειρά πραγματικά δεξιοτεχνικών χειρισμών επέτρεψαν στις ξένες τράπεζες να ξεφορτώσουν έγκαιρα τα ελληνικά ομόλογα που είχαν στα χαρτοφυλάκιά τους και στη συνέχεια η βόμβα της χρεοκοπίας να σκάσει στα χέρια των συνταξιούχων και των εργαζομένων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Αυτών που δεν έφταιγαν στο παραμικρό. Άξιος λοιπόν ο μισθός των κυβερνητικών στελεχών!

Αυτό ωστόσο που επιμελώς κρύβουν είναι ότι η φτώχεια θα επεκταθεί. Στην επόμενη έρευνα της ΓΣΕΒΕΕ ακόμη περισσότερες οικογένειες θα δηλώνουν ότι έχουν ένα άνεργο μέλος και ακόμη περισσότερα νοικοκυριά θα δηλώνουν ότι αναγκάζονται να καταφύγουν στον μαυραγορίτη της γειτονιάς για να βρουν χρήματα να φάνε. Η παραπέρα όξυνση του κοινωνικού ζητήματος, προς διάψευση των φερέφωνων της Συγγρού και της Τρόικας, επιβεβαιώνεται από δύο πηγές: Πρώτα, από την υστέρηση που καταγράφηκε στα δημόσια έσοδα του Ιανουαρίου (ύψους 7% σε σχέση με τον προϋπολογισμό και 15% σε σχέση με πέρυσι) με αποτέλεσμα να είναι απλώς θέμα χρόνου η εξαγγελία νέων μέτρων λιτότητας ή η ενεργοποίηση των ρητρών απόκλισης που ενσωματώθηκαν στο τρίτο μνημόνιο ή η προώθηση νέων ιδιωτικοποιήσεων ή και των τριών μέτρων μαζί. Κατά δεύτερο, οι ακόμη χειρότερες μέρες που έρχονται αποτυπώνονται στο επικαιροποιημένο μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικής που κατατέθηκε το απόγευμα της Παρασκευής στην Βουλή. Στους πίνακες του προβλέπεται ότι οι μισθοί κι οι συντάξεις από 18,6 δισ. ευρώ το 2013 θα πέσουν το 2016 στα 17,8 δισ., ενώ τα έξοδα κοινωνικής ασφάλισης και περίθαλψης θα υποστούν μεγαλύτερη συντριβή: από 14,97 δισ. ευρώ το 2013 θα πέσουν το 2016 στα 11,79 δισ. Συνολικά προβλέπεται ότι από το 2013 ως το 2016 θα κοπούν 1,37 δισ. από μισθούς, 5,25 δισ. από συντάξεις, 1,11 δισ. από υγειονομική περίθαλψη, κοκ., ενώ αφήνεται ανοιχτό το πεδίο και για επιπλέον μέτρα σε περίπτωση αποκλίσεων – που θεωρούνται βέβαιες. Το δημόσιο χρέος δε, όλη αυτή την περίοδο θα αυξάνεται σταθερά: το 2013 στα 318,83 δισ. ευρώ, το 2014 στα 319,13 δισ., το 2015 στα 322,03 δισ. ευρώ και το 2016 θα φτάσει στα 322,33 δισ. ευρώ.

Κατά συνέπεια η συνέχιση αυτής της πολιτικής το μόνο που εγγυάται είναι βαθύτερη φτώχεια, περισσότερους πεινασμένους και άστεγους. Αυτή η πολιτική όμως μπορεί να ανατραπεί κάτω από ενωτικούς, ανυποχώρητους λαϊκούς και εργατικούς αγώνες που θα μετατρέψουν όλα αυτά τα σηκωμένα χέρια σε γροθιές ενάντια στις κυβερνήσεις του ταξικού πολέμου, την ΕΕ και το ΔΝΤ.<a

Read Full Post »

evelp1
by leonidasvatikiotis
Πολύ πριν εφαρμοστεί το πρώτο Μνημόνιο τον Μάιο του 2010, στο στόχαστρο των αλλεπάλληλων προγραμμάτων λιτότητας που ανακοινώνονταν από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου τέθηκε το ιστορικά αναιμικό κράτος πρόνοιας και οι κοινωνικές υπηρεσίες. Παιδεία, υγεία, πρόνοια, πολιτισμός, μαζικές μεταφορές και σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δέχθηκαν ένα πρωτοφανές πλήγμα κατά πολλούς τρόπους: με μειώσεις των διαθέσιμων κονδυλίων, περικοπή προσωπικού μέσω της μη ανανέωσης συμβάσεων εργασίας περιορισμένου χρόνου, μείωση μισθών, κ.α. Τα θύματα ωστόσο του Μνημονίου δεν περιορίστηκαν στις κοινωνικές υπηρεσίες. Δειλά και πειραματικά στην αρχή, αλλά με εντατικούς ρυθμούς στη συνέχεια στην ουρά για την πριονοκορδέλα των περικοπών στάθηκαν με τη σειρά τους ακόμη και τομείς της δημόσιας διοίκησης που αποτελούσαν ανέκαθεν τον στενό πυρήνα του κράτους, όπως οι δικαστές, οι στρατιωτικοί και οι διπλωμάτες. Χαϊδεμένα παιδιά του κράτους σε όλη την μεταπολεμική περίοδο και περισσότερο μετά την μεταπολίτευση όταν τα συγκεκριμένα σώματα γιγαντώθηκαν αναλαμβάνοντας συχνά πρωταγωνιστικό ρόλο στην εφαρμογή ακόμη και της πιο αντιλαϊκής πολιτικής, ο κτηνώδης νεοφιλελευθερισμός του Μνημονίου κατάφερε το ακατόρθωτο: να προκαλέσει ρήγμα στις σχέσεις εμπιστοσύνης και στην συναισθηματική πρόσδεση των λειτουργών τους, δικαστών, στρατιωτικών και διπλωματών με το κράτος, που όλο και περισσότερο μετατρέπεται σε εργοδότη. Πιθανά ελάχιστοι από τους παραπάνω λειτουργούς να σκεφτούν «it is not personal, it is strictly business» όταν προσέρχονται στο χώρο εργασίας τους όπως σκέφτονται ολοένα και περισσότεροι μισθωτοί, η παλιά καλή εποχή όμως των αυτονόητων πέρασε ανεπιστρεπτί…

Στα κάγκελα η …έδρα

Ο επαγγελματικός κλάδος που έκανε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο δημόσια αισθητή την διαφωνία του με την πολιτική των περικοπών το τελευταίο χρονικό διάστημα ήταν οι δικαστές. Ακρογωνιαίος λίθος του συστήματος εξουσίας με τις αποφάσεις του ή την ανοχή που επέδειξε ουκ ολίγες φορές γκρέμιζε ότι άφηνε όρθιο η εργοδοτική αυθαιρεσία ή η κρατική καταστολή. Χωρίς να ανατρέπεται αυτή η πραγματικότητα το τελευταίο διάστημα η στάση του δικαστικού σώματος άρχισε να αλλάζει είτε συλλογικά είτε μέσα από μεμονωμένες περιπτώσεις δικαστικών, που χωρίς να μπορεί να ειπωθεί ότι ακολουθούν τα χνάρια του Σαρτζετάκη, μετά βεβαιότητας με τις επιλογές τους ενοχλούν αφάνταστα την εκτελεστική εξουσία.

Τελευταίο και πιο χαρακτηριστικό δείγμα ήταν η κόντρα των εισαγγελέων με τον υπουργό Οικονομικών και εκλεκτό της Τρόικας, Γιάννη Στουρνάρα και μέσω αυτού φυσικά με όλη την κυβέρνηση. Η διελκυστίνδα ξεκίνησε με μια απόφαση του πολυμελούς πρωτοδικείου Αθηνών (υπ. αρ. 1101/12), η οποία δημοσιοποιήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου τινάζοντας όλο το σύστημα είσπραξης των χαρατσιών στον αέρα. Συγκεκριμένα αποφάσισε ότι το χαράτσι επί των ακινήτων είναι αντισυνταγματικό καθώς αποτελεί φόρο και όχι τέλος, ότι διασαλεύει την συνταγματική αρχή για την φοροδοτική ικανότητα των πολιτών, ότι η ΔΕΗ δεν μπορεί να το εισπράττει αφού δεν έχει αρμοδιότητα είσπραξης φόρων, ενώ δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να διακόπτει το ρεύμα λόγω της μη πληρωμής του χαρατσιού. Ο Άρειος Πάγος στη συνέχεια απέρριψε το αίτημα του υπουργού και της ΔΕΗ να εισπράττεται το χαράτσι μέσα από τους λογαριασμούς της επιχείρησης. Τότε ο Γ. Στουρνάρας γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τις δικαστικές αποφάσεις με όλη την αλαζονεία που έχει αποκτήσει ως το αγαπημένο παιδί της Τρόικας κάλεσε την ΔΕΗ να συνεχίσει να κάνει ό,τι έκανε. Ο πρώτος τη τάξει δηλαδή υπουργός της κυβέρνησης ζήτησε από τα στελέχη της ΔΕΗ να φτύσουν στα μούτρα την δικαστική εξουσία και να συνεχίσουν να «γδύνουν» τον κόσμο εισπράττοντας το χαράτσι που είχε ανακοινώσει ο Β. Βενιζέλος τον Σεπτέμβριο του 2011 από την Θεσσαλονίκη. Η πρόκληση του Γ. Στουρνάρα δεν έμεινε αναπάντητη από τους δικαστές. Σε ανακοίνωσή της η Ένωση Εισαγγελέων Ελλάδας στρέφεται κατά του υπερ-υπουργού γράφοντας «ο υπουργός Οικονομικών φέρεται να καλεί την Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού να συνεχίσει να εισπράττει το τέλος ηλεκτροδότησης μέσω των λογαριασμών κατανάλωσης χωρίς να λάβει υπ’ όψη της όσα αντίθετα έκρινε το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, με την υπ. αρ. 1101/2012 απόφασή του, που εκδόθηκε επί συλλογικής αγωγής και η οποία παράγει δεσμευτικότητα έναντι πάντων». Η ανακοίνωση ξεχωρίζει για το αυστηρό της ύφος και το γεγονός ότι χωρίς περιστροφές καταφέρεται εναντίον πρωτοκλασάτου υπουργού, κάτι που δεν έχει προηγούμενο! Συνεχίζει λοιπόν χαρακτηρίζοντας «απαράδεκτο το γεγονός μέλος της κυβέρνησης να εμφανίζεται ότι ενεργεί παρά το Σύνταγμα και να εντέλλεται ή να παροτρύνει τη διοίκηση ή τρίτους φορείς να μην συμμορφωθούν με εκτελεστές δικαστικές αποφάσεις, παρά το νόμο και το άρθρο 95 παράγραφος 5 του συντάγματος, πράγμα που δεν είναι δυνατό να συμβαίνει σε συντεταγμένη, ευνομούμενη πολιτεία». Τέλος θεωρεί «αυτονόητη και αναμενόμενη την αναζήτηση ποινικών ευθυνών»!

Πριν το μέτωπο που άνοιξαν οι δικαστές με τον Γ. Στουρνάρα είχε προηγηθεί, μεταξύ πολλών άλλων, η πολύμηνη αποχή δικαστών και εισαγγελέων που προκάλεσε έμφραγμα στην εκδίκαση υποθέσεων με αποτέλεσμα να υπολογίζονται σε πάνω από ένα εκατομμύριο οι δίκες που πάγωσαν και σε πολλά εκατομμύρια τα διαφυγόντα έσοδα του δημοσίου από την μη εκδίκαση φορολογικών υποθέσεων και την μη καταβολή προστίμων.

«Είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κάποιος με τον ρόλο της δικαιοσύνης σήμερα δεν μπορεί παρά να δεχθεί ότι η άσκηση των καθηκόντων της έδρας απαιτεί ένα κόστος εμφάνισης και τρόπου ζωής που να συμβάλλει στο κύρος του δικαστικού λειτουργού, τουλάχιστον, και να μην προκαλεί οίκτο. Το σημαντικότερο άλλωστε είναι να εξασφαλιστεί η ανεξαρτησία μας. Οι υψηλές αποδοχές που διασφαλίζουν μια αξιοπρεπή διαβίωση για εμάς και τις οικογένειες μας είναι η πιο αποτελεσματική θωράκιση ώστε προσπάθειες επηρεασμού να πέφτουν στο κενό», συνεχίζει ο συνομιλητής μας. «Αυτό που δεν μπορεί να καταλάβει ο κόσμος και δείχνει να υποτιμάει η Πολιτεία είναι ότι εμείς οι δικαστές, ανεξαρτήτου μάλιστα βαθμίδας, δεν έχουμε την δυνατότητα να συμπληρώσουμε το εισόδημά μας, όπως συμβαίνει με τους περισσότερους δημόσιους υπάλληλους, όπως όσους δουλεύουν στην παιδεία, του δήμους ή την υγεία», συνεχίζει περιγράφοντας μας στη συνέχεια καθόλου τιμητικές εικόνες από λειτουργούς του δικαστικού κλάδου που υπηρετούν αποσπασμένοι εκτός της μόνιμης κατοικίας τους κι αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα μετά τις μειώσεις ύψους 22% κατά μέσο όρο που επέβαλε το τρίτο Μνημόνιο με αναδρομική μάλιστα ισχύ, από τον Αύγουστο του 2012. Οι ίδιοι εκτιμούν ότι με τις τελευταίες μειώσεις, οι περικοπές που έχουν δεχτεί υπερβαίνουν το 50% του επιπέδου που ήταν οι μισθοί τους πριν επιβληθούν τα Μνημόνια, με αποτέλεσμα πολλοί νέοι συνάδελφοι να αμείβονται ακόμη και με λιγότερα από 2.000 ευρώ το μήνα.

Αίτημά τους ωστόσο δεν είναι να ανατραπούν συλλήβδην οι μειώσεις μισθών που επιβάλει το Μνημόνιο αλλά η εξαίρεση των ίδιων…

Οι μειώσεις των αποδοχών των δικαστικών δεν είναι το μοναδικό επίτευγμα του Τρίτου Μνημονίου. Στην παράγραφο ΙΓ’ με τίτλο «Ρυθμίσεις θεμάτων υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» κι ειδικότερα στην υποπαράγραφο ΙΓ1 με «τίτλο τροποποιήσεις του ποινικού κώδικα» επέρχονται μια σειρά από αντιδραστικές αλλαγές όπως η αύξηση του ανώτατου ποσού μετατροπής της ποινής κράτησης σε χρήμα από τα 30 ευρώ στα 100 για κάθε μέρα κράτησης (παρότι μάλιστα μόλις το 2010 είχε αυξηθεί στα 30 ευρώ από τα 15) κι επίσης ο διπλασιασμός του τέλους δικαστικού ενσήμου σε ποσοστό 8 τις χιλίοις επί της αξίας του αντικειμένου της αγωγής. Πρόκειται για αλλαγές που εκ πρώτης όψεως επιδιώκουν να διώξουν τον κόσμο από τα δικαστήρια. Αυτό ωστόσο που καταφέρνουν είναι να καταστήσουν την δικαστική προστασία είδος πολυτελείας, πολύ πιο απρόσιτο στα φτωχά στρώματα κι έτσι προνόμιο των υψηλών εισοδημάτων. Ταξική πολυτέλεια η δικαιοσύνη…

Στην Ελλάδα μπορεί ο αποκλεισμός από το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της δικαστικής προστασίας για τα λαϊκά στρώματα (αυτούς δηλαδή που έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη θωράκισης από την αυθαιρεσία) να μην βρήκε την θέση που έπρεπε στα αιτήματα των δικαστών, δεν συνέβη όμως το ίδιο στην Ισπανία όπου κι εκεί εξέχουσα θέση στα μέτρα λιτότητας είχαν διατάξεις που περιόριζαν την πρόσβαση των πιο αδύναμων. Νομοσχέδιο ειδικότερα που κατατέθηκε στις 21 Νοεμβρίου αύξανε τα δικαστικά έξοδα για την εκκίνηση μιας δικαστικής διαδικασίας από 50 έως 750 ευρώ, με στόχο την εξοικονόμηση την επόμενη τριετία 150 δισ. ευρώ. Εναντίον του συντηρητικού πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι όμως ξεσηκώθηκαν δικαστές και δικηγόροι που κατήγγειλαν «την δημιουργία μιας δικαιοσύνης για τους πλούσιους και μίας άλλης για τους φτωχούς».

Διπλωματία των ζάπλουτων

Δεν είναι ωστόσο μόνο η δικαιοσύνη που διχάζεται. Είναι κι η διπλωματία. Το πρώτο θύμα των περικοπών στο υπουργείο Εξωτερικών ήταν το προσωπικό των πρεσβειών που προερχόταν συνήθως από την ελληνική κοινότητα της κάθε χώρας, πρόσφυγας δεύτερης γενιάς συχνά κι αναλάμβανε καθήκοντα μεταφραστή ή γραμματέα. Μετά από ταλαιπωρία πολλών μηνών με καθυστερήσεις στις πληρωμές και περικοπές μισθών σχεδόν όλοι έχουν απολυθεί, με αρνητικές συνέπειες για την σχέση της πρεσβείας με την ελληνική κοινότητα και τεράστια προβλήματα στην καθημερινή λειτουργία των ελληνικών διπλωματικών αποστολών μιας και η συγκεκριμένη θέση ήταν πολλές φορές ο κρίκος που εξασφάλιζε την «γείωση» κάθε πρεσβείας με την χώρα. Αυτή χάθηκε οριστικά. Το ίδιο συνέβη και με σημαντικά κονδύλια που διοχετεύονταν για δημόσιες σχέσεις, την φιλοξενία ξένων αποστολών και δημοσιογράφων στην Ελλάδα, επίσης Ελλήνων δημοσιογράφων που εργάζονταν σε διεθνή ΜΜΕ, γιορτές κι εκδηλώσεις της ομογένειας, συνέδρια στο εξωτερικό, ανταλλαγές δημοσιογραφικών αποστολών κ.α. Η σημαντική μείωση αν όχι εκμηδένισή τους είχε ως αποτέλεσμα να χαθούν δοκιμασμένοι δίαυλοι επηρεασμού της κοινής γνώμης (ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι συχνά αποδεικνύονταν ιδανικά εργαλεία για χρηματισμό και εξαγορά δημοσιογράφων εντός κι εκτός Ελλάδας).

Συντριπτικό πλήγμα στη ελληνική διπλωματία προκάλεσε το κλείσιμο πολλών πρεσβειών στο εξωτερικό κι η φορολόγηση, το 2011, επιδομάτων που χορηγούνταν πέραν των μισθών. Η χαριστική βολή ήρθε με το Τρίτο Μνημόνιο. Στο άρθρο 28 ο βασικός μισθός του ακόλουθου πρεσβείας ορίζεται στα 1.061 ευρώ ενώ ο μισθός του πρέσβη πολλαπλασιάζεται με συντελεστή 1,79 φθάνοντας τα 1.899 ευρώ. Παρότι αυτός δεν είναι ο τελικός μισθός ακόμη κι η προσαύξηση με «πάγια αποζημίωση λόγω ειδικών συνθηκών προσφοράς διπλωματικών ή επιστημονικών υπηρεσιών και της απασχόλησής τους πέραν του κανονικού ωραρίου εργασίας» δεν ξεπερνάει για τον πρέσβη τα 550 ευρώ.

«Για να εκτιμήσετε το κόστος ζωής μας πρέπει να έχετε υπ’ όψη σας κατ’ αρχάς τις ανάγκες που συνοδεύουν τη θέση μας. Ένας διπλωμάτης δεν μπορεί να περιφέρεται σαν φτωχός συγγενής. Έπειτα είναι το κόστος των σχολείων για όσους έχουμε παιδιά», συνεχίζει ο συνομιλητής μας που έχει χρόνια προϋπηρεσία στο υπουργείο Εξωτερικών. «Δεδομένου ότι η παιδεία τους πρέπει να έχει μια συνέχεια είτε υπηρετούμε στην Ευρώπη είτε μετατεθούμε στην Αφρική και την Ασία το ακριβό αγγλικό σχολείο είναι μονόδρομος. Κρατείστε επίσης ότι ο μισθός μας πρέπει να είναι τέτοιος που να αναπληρώνει και το εισόδημα του έτερου …ήμισυ που δεν μπορεί να εργάζεται».

Το αποτέλεσμα που είτε προσχεδιασμένα είτε εκ των πραγμάτων επέρχεται είναι να καταρρέει η ελληνική διπλωματία. Αυτή που τουλάχιστον γνωρίζαμε, η οποία μπορεί να ασκούταν κατά βάση από γόνους αστικών οικογενειών, «κληρονομικώ δικαίω» πολύ συχνά, στο πλαίσιο της όμως υπήρχε μια επετηρίδα, δέσποζε μια πειθαρχία κι ακολουθούταν ένα πρωτόκολλο που δεν επέτρεπε αυτοσχεδιασμούς και προσωπικές στρατηγικές ή φιλοδοξίες. Σε αυτό το πλαίσιο η εξωτερική πολιτική μπορούσε να χαρακτηρίζεται δημόσιο αγαθό και να θεωρείται κυριαρχικό δικαίωμα. Οι άγριες περικοπές όμως αλλάζουν άρδην αυτή την κατάσταση προς το χειρότερο με κυρίαρχη τάση να θέλει την ανάθεση της διπλωματικής εκπροσώπησης της Ελλάδας σε προσωπικότητες, που είναι περιττό να πούμε ότι θα λειτουργούν ανεξέλεγκτα, χωρίς να υπόκεινται σε κανενός είδους λογοδοσία. Το βασίλειο της αναξιοκρατίας. Σε αυτό το σημείο η Ελλάδα ενώ από την μια υποβαθμίζεται σε κράτος δεύτερης κατηγορίας με υποτυπώδη διπλωματία, αναθέτοντας επί της ουσίας στις ΗΠΑ και την ΕΕ δηλαδή την Γερμανία την άσκηση εξωτερικής πολιτικής για λογαριασμό της, από την άλλη πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ακολουθεί πιστά την τελευταία λέξη της μόδας, όπως ανθεί στην άλλη όχθη του Ατλαντικού και θέλει την διπλωματία να ανατίθεται σε κορυφαίους χρηματοδότες κάθε προέδρου. Ακόμη κι ο Μπαράκ Ομπάμα, με βάση άρθρο γνώμης που δημοσιεύτηκε στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς το Σαββατοκύριακο 8-9 Δεκεμβρίου 2012 με τίτλο «Πρεσβευτές που καταθέτουν τα διαπιστευτήρια τους σε μετρητά», οι δύο από τους τρεις πρεσβευτές που έχει διορίσει προέρχονται από τους χρηματοδότες του…

Στρατός, σε κλίμα …σπαρτιατικό

Στον στρατό η κατάσταση είναι πολύ πιο δραματική, λόγω του ότι οι στρατιωτικοί στην πλειοψηφία τους προέρχονται από λαϊκά ή μεσαία στρώματα. Αντίθετα δηλαδή με ό,τι συμβαίνει στους διπλωμάτες και τους δικαστικούς, όπου η προσωπική και οικογενειακή περιουσία μπορεί να μετριάσει πρόσκαιρα τις συνέπειες της λιτότητας. Γι’ αυτό τον λόγο κι οι αντιδράσεις των στρατιωτικών ενάντια στο Μνημόνιο πήραν πολύ πιο νωρίς, πολύ πιο ακραία μορφή, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν να αποτρέψουν τη νέα επιδείνωση της θέσης τους που ήρθε με το Τρίτο Μνημόνιο και περιγράφεται από μισθό αναφοράς στο βαθμό του ανθυπολοχαγού (που αντιστοιχεί στο 1) και ισούται με 875 ευρώ για να φτάσει στο ένα άκρο (πολλαπλασιαζόμενος με συντελεστή 2,14) τα 1.872 για τον αρχηγό Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας και στο άλλο άκρο (πολλαπλασιαζόμενος με 0,32) τα 280 ευρώ για μόνιμο στρατιώτη που δεν έχει εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. «Στόχος είναι το φρόνημα και το ηθικό», τονίζει ανώτατος αξιωματικός της αεροπορίας που μας περιγράφει τραγικές σκηνές από την καθημερινή ζωή ανώτερων και κατώτερων αξιωματικών που αναγκάζονται να ζουν σε στρατιωτικά καταλύματα ή σε σπίτια που νοικιάζουν 3 και 4 μαζί γιατί ο μισθός τους δεν επαρκεί για το νοίκι. «Τι κοινωνική ζωή μπορούν να έχουν, ειδικά αυτοί που υπηρετούν στα νησιά όπου το κόστος ζωής βρίσκεται στα ύψη; Πως μπορούν να εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή ζωή στις οικογένειές τους όταν μοναδικό τους εισόδημα είναι ο στρατός; Αναρίθμητοι είναι επίσης κι όσοι είχαν πάρει δάνεια και πλέον μετά τις μειώσεις μισθών αδυνατούν να τα εξυπηρετήσουν».

Για τον ίδιο «οι περικοπές τόσο στους μισθούς μας όσο και στα κονδύλια έχουν αδυνατίσει σημαντικά την αμυντική θωράκιση της χώρας με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να μην θεωρείται δεδομένο ένα τακτικό πλεονέκτημα που ανέκαθεν διέθετε η ελληνική πολεμική αεροπορία έναντι της τούρκικης: η πολύ καλή εκπαίδευση των πιλότων». Οι προοπτικές που διαγράφονται είναι ακόμη χειρότερες για την αμυντική θωράκιση της Ελλάδας αν αποδειχθούν αληθινές φήμες που κυκλοφορούν για διετή διακοπή των εγγραφών στη Σχολή Ικάρων λόγω του ότι δεν υπάρχουν χρήματα για καύσιμα με αποτέλεσμα να μην γίνονται καν οι αναγκαίες εκπαιδευτικές πτήσεις. «Η κατάσταση είναι χάλια και στη συντήρηση των πολεμικών αεροσκαφών λόγω του ότι για να ρίξουμε το κόστος των συμβάσεων που υπογράφουμε με τους κατασκευαστές, τη Λόκχιντ ή τη Ντασό, δεν προβλέπεται έγκαιρη παράδοση με αποτέλεσμα τα ελληνικά εξαρτήματα που στέλνουμε για συντήρηση να μπαίνουν στην γραμμή παραγωγής τελευταία εάν κι εφόσον δεν υπάρχουν άλλα. Έτσι αφού τα στείλουμε για έλεγχο ή επισκευή κανείς ποτέ δεν ξέρει πότε θα τα παραλάβουμε. Τι προγραμματισμό μπορείς να κάνεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον;»

Ταυτόχρονα το αίτημα της Τρόικας για κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας (που αποτελεί δημοκρατική κατάκτηση κι επίτευγμα της Γαλλικής επανάστασης) οδηγεί στην δημιουργία ενός πολύ πιο ολιγάριθμου μισθοφορικού στρατού ικανού μεν να αναλαμβάνει απαιτητικές επιθετικές αποστολές στο εξωτερικό, βοηθώντας τους Αμερικάνους ή στο πλαίσιο του ευρωστρατού της ΕΕ, ανήμπορου ωστόσο να εγγυηθεί την φύλαξη των ελληνικών συνόρων.

Κοινή συνισταμένη των παραπάνω εξελίξεων είναι ότι το Μνημόνιο κι η πολιτική των περικοπών αποδεικνύονται καταλύτης αντιδραστικών, οπισθοδρομικών αλλαγών στη δικαιοσύνη, την διπλωματία και τον στρατό. Η μαζική μορφή που ξέραμε και μπορούσε να υποσχεθεί την αξιοκρατία (κι ας μην την εξασφάλιζε πάντα) περνάει πια στην ιστορία. Ταυτόχρονα αλλάζει και το περιεχόμενο της λειτουργίας τους ως θεσμών που γίνεται εξόφθαλμος υπηρέτης της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, με ελάχιστη ή και καθόλου δημοκρατική νομιμοποίηση. Καταλαβαίνει έτσι κανείς πως η ανάγκη επίτευξης δημοσιονομικής πειθαρχίας αποδείχθηκε μια πρώτης τάξης ευκαιρία για μια εκ βάθρων αλλαγή του χαρακτήρα του σύγχρονου καπιταλισμού. Όπως στην οικονομία το μέγιστο κατόρθωμα ήταν η μείωση των μισθών, ημερομισθίων και συντάξεων έτσι και στην δικαιοσύνη, την διπλωματία και το στρατό το κατόρθωμα τους ήταν να αλλάξει ο χαρακτήρας τους. Κι αυτό επιτεύχθηκε αντίθετα με το δημόσιο χρέος που κινείται σε ανεξέλεγκτα επίπεδα (173,5% του ΑΕΠ για το 2014 από 129% το 2009) παρά μάλιστα τις δύο αναδιαρθρώσεις εντός του 2012. Το δημόσιο χρέος κι ο περίφημος δημοσιονομικός εκτροχιασμός ήταν η μόνο αφορμή…

Read Full Post »

Older Posts »